ค น แ ป ล ก ห น้ า

แด่วงกลมทุกวงที่ให้ชีวิตฉันเกิดเรื่องราว ...

 

วงกลมในวัยเยาว์ ....

ฉันเริ่มสร้างวงกลมให้ตัวเองเมื่อประมาณ ชั้นเรียนประถมสอง
เด็กหญิงสองคนสนิทสนมกัน กิน เรียน เล่น จนเหมือนตัวติดกัน
แต่สำหรับฉัน ฉันว่าเด็กคนนั้นในตอนนั้น น่ามองกว่าเด็กผู้ชาย ...

วงกลมใหม่เกิดขึ้นอีกวงเมื่อราว ๆ ชั้นประถมห้า
เพื่อนหญิงต่างห้อง น่าตาน่ารัก ผมหยักศกเหมือนตุ๊กตา
อ่อนโยน และขี้แย เป็นความสุขอย่างหนึ่งที่น่าจดจำสำหรับฉัน
เช้ากลั่นแกล้งเธอ เย็นถีบจักรยานพาไปส่งบ้าน ....

 

วงกลมแห่งศรัทธา ...

ประถมหก ฉันให้ความรู้สึกพิเศษกับคุณครูสอนภาษาอังกฤษ
หญิงนัยน์ตาหม่น ... สุขภาพไม่แข็งแรงนัก
ฉันหลงรักสายตาที่มองฉันอย่างเอ็นดู ...
ระยะเวลาไม่ถึงปีที่สนิทกัน จริง ๆ แล้วไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ
ฉันจับเครื่องคอมพิวเตอร์ครั้งแรก ... เพราะครูบอกให้วาดรูปให้
ท่านอยากได้ดอกกุหลาบสีแดง ... แต่เด็กน้อยอ่อนหัด ... วาดรูปไม่ตรงเส้น ...
เช้าวันหนึ่ง ฉันยืนใส่บาตรอยู่หน้าบ้าน ... เสียงตามสายของหมู่บ้าน
ป่าวประกาศว่า “ครูเสียแล้ว ด้วยโรคมะเร็ง” ฉันสะดุดกับเสียงนั้น
พลันนึกถึง ดอกกุหลาบที่ฉันยังไม่ได้วาด ....

 

 

วงกลมที่ชัดเจน ...

ขึ้นมัธยม ... เด็กน้อยประถมห้า ผิวขาว ตากลม หน้าตาลูกครึ่ง ...
เด็กจากสถานสงเคราะห์หญิง ... จำได้ว่าตอนเที่ยงฉันจะซื้อน้ำแดงให้
เด็กน้อยกิน กลายเป็นป๋าตัวเล็ก ๆ ของเด็กกลุ่มนั้น ... เด็กหญิงน้ำแดง...

มัธยมสาม ... ฉันชอบเพื่อนผู้หญิงในห้อง เธอเป็นนักกีฬาหลายชนิด
หุ่นเพรียวบาง ร่าเริงสดใส และใจร้อน เด็กหญิงเจ้าพายุ ...
เธอชอบให้ฉันไปนั่งดูเธอเล่นกีฬาทุกเย็น

ขณะเดียวกัน ... วงกลมอีกวงก็ถูกสร้างขึ้น ... เพื่อนชายในห้องเรียนเดียวกัน
ฉันรักษาน้ำใจเขาเรื่อยมา จนกระทั่งเขาล้ำเส้นคำว่าเพื่อน ... แต่ก็ยังขอบคุณเรื่อยมา
ที่สอนฉันเรื่อง ... ฟุตบอล และดนตรี ... ขอบคุณที่รักหมาฉันอย่างที่ฉันรัก ...
และขอบคุณที่เป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ฉันมั่นใจว่าฉันเลือกรักผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย...

 

 

วงกลมไร้สติ ...

การศึกษาระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ เด็กหญิงคนนั้นเปลี่ยนเป็นนางสาวพายุ
เธอยังคงเป็นเพื่อนฉันเรื่อยมา จนกระทั่งวงกลมอีกวงเข้ามาแทนที่จนหมดใจ ...

วงกลมวงแรกในชีวิต ที่ถูกตอบสนองด้วยวงกลมอีกวง ... สายตาหนึ่งคู่จ้องมองฉัน
หญิงสาวผิวขาว ดวงตาแฝงไปด้วยความรู้สึก ... ความรู้สึกที่รอการตอบสนองจากอีกฝ่าย
เช่นเดียวกับที่ฉันเคยเป็นมา ... ฉันรักสิ่งที่เธอให้มา และเธอก็รักสิ่งที่ได้รับจากฉัน ...
เธอเสียคน เธอเสียใจ ... ฉันมีวงกลมเดินหน้าเข้ามาหาอีกหลายวง ...
ท้ายที่สุดวงที่ฉันรักก็จากไป ... หายไปจากชีวิต ไปอยู่ต่างประเทศกับแม่

“ญี่ปุ่น” ... ฉันทำได้แค่ดึงรั้งไว้ในวันที่ฉันรู้ตัวว่าสายไป

ฉันไม่ดี ฉันมันเลว ฉันไม่รักเธอ ... ฉันจะเป็นอย่างที่เธอกล่าวหา ....

 

 

วงกลมแห่งการต่อสู้ ...

ปวช.ปีสอง หญิงสาวหลายคนเห็นฉันเป็นเกมการแข่งขัน
เหมือนที่ฉันกำลังต่อสู้กับคู่แข่งในสนามฟุตบอล ...
หญิงหนึ่งคนตอบสนองรักฉันด้วยเรือนกาย ...
ฉันทิ้งเธอและเธอเกลียดกัน ... และฉันเพิ่งเรียนรู้ว่า
"การนิ่งเงียบ ไม่แยแส ทำร้ายคนหนึ่งคนได้มากกว่าการด่าทอ”
และท้ายที่สุด ฉันเลือกคนที่ให้ฉันใน “ความรู้สึก”
แม้สุดท้ายแล้ว ฉันเราต้องเดินออกไปจากชีวิตกันและกันก็ตาม ...

 

 

วงกลมต่างวัย ...

เรียนปวส. ฉันรักผู้หญิงที่อายุมากกว่า .. และเริ่มเบื่อหน่ายคนที่วัยใกล้เคียงกัน
บ่อยครั้งฉันรู้สึกว่าตัวฉันเอง ... แก่กว่าอายุ อยู่กับคนเหล่านี้แล้วฉันรู้สึกเป็นตัวเองมากกว่า
ฉันชอบที่จะอ่อนน้อมถ่อมตน ... ชอบที่จะตามมากกว่านำทางให้ใคร ...
เป็นความรักและความศรัทธาที่ฉันมองเห็นผู้ใหญ่แล้วพลันนึกไปว่า โตขึ้นฉันจะเป็นแบบนั้น ...

 

 

วงกลมแสนสวย ...

เรียนปริญญาตรีปีสาม ฉันพาตัวเองเข้าสู่โลก Social Network ...
ในคลาสเรียน ฉันจีบผู้หญิงสองคนพร้อมกันในห้องเรียนเดียวกัน
ในหอพัก ฉันนอนกอดผู้หญิงอีกคนแต่นึกถึงอีกคนที่อยู่ห้องตรงข้าม ...
ฉันแค่เหงา ... และคิดถึงบ้าน ... คิดถึงวงกลมที่จากไป ...
หญิงสาวสวยอีกคน เข้ามาในชีวิต เหมือนนางฟ้าเดินออกมาจากเทพนิยาย
ฉันหลงใหล ... หลงทาง .... ก่อนจะรั้งสติคืนมาแล้วพบว่า “ฉันโดนใส่เสน่ห์”

 

 

วงกลมที่ทับซ้อน ...

เพื่อนใน Social Network ... และสังคมเพศที่สาม เข้ามามีบทบาทในชีวิตฉัน
ผู้หญิงคนหนึ่งเล่นดนตรีเปิดหมวก ... สำหรับฉัน ... ฉันชื่นชมยิ่งนัก
ฉันหลงชอบเขา และพบว่า เขาก็หลงรักผู้หญิงอีกคนที่มีแฟนแล้ว ....

และผู้หญิงคนนี้ คือคนที่ทำให้ชีวิตฉันเปลี่ยนไป ...

ฉันรู้จักพี่สาว ที่ฉันภูมิใจและถือเป็นแบบอย่าง “ต้นแบบของฉัน”
หญิงรักหญิงหนึ่งคู่ที่ฉันรักดั่งพี่สาวที่ไม่เคยมี ...

ฉันกับผู้หญิงคนที่เพื่อนหลงรัก คุยกันฉันท์เพื่อน และนัดพบกันโดยไม่บอกเขา
ก็แค่เจอกันแบบเพื่อน ... แต่ด้วยนิสัยฉัน ..ฉันไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก ...

วันที่ 22 ธันวาคม 2550 วันที่ชีวิตฉันเปลี่ยนไป ....
พ่อรับรู้ว่าฉันกับเธอ ไม่ได้เป็นแค่เพื่อน ... เวลาเพียงไม่กี่นาที สัมผัสเดียว
“ความลับฉันแตก” .... บ้านเกือบแตก ... แม่ร้องไห้ พ่อคิดมาก ...
ฉันไม่อธิบาย และปล่อยให้เรื่องซาไปเอง ...

ความรู้สึกไม่ได้เป็นเพียงสัมผัส ... ฉันหลงรักเธอ ... เธอผูกพันฉัน ....
เธอสอนให้ฉันเรียนรู้ถึงการรัก ... ความรัก ... ที่เรียกว่ารัก ...
สอนฉันให้เห็นความต่างของความใคร่และความรัก ...
สอนให้ฉันรักการอ่าน ให้ฉันรู้จักหนังสือ รักการดูหนัง รักบทกวี รักญี่ปุ่น
เธอผ่านมาในชีวิตฉันเพื่อ “สอนฉัน” ... รักในอุดมคติ ...

ฉันเลือกที่จะไม่เรียกร้องเคียงข้างเธอ เพราะฉันไม่ต้องการเสียเธอไป ...
รักเธอ... ประภาคาร ... ฉันเลือกจะรักเธอแบบนั้น ... เธอก็เช่นกัน

ฉันและเธอ ทำให้เพื่อนเจ็บปวด ... ถูกตราหน้าว่าทำให้คนรักเธอเจ็บปวด
มาจนวันนี้ ... คำสาปของวงกลมเริ่มขึ้น .. เพื่อนและพี่สาวรักกัน ...

 

วงกลมที่ถูกหล่อหลอม

เหมือนเส้นทางของฉันถูกเธอปูให้พบคนอีกคน ... ฉันรู้สึกถึงความแปลกบางอย่าง
เมื่อได้พบคน ๆ นี้ ... ฉันอาจคิดไปเอง ...
ฉันรอพิสูจน์สิ่งที่ฉันวาดไว้ตั้งแต่แรกรู้จักและคุ้นเคย
ฉันฝันถึงบางสิ่งทั้งที่ไม่มีอะไรแน่ใจว่ามันจะเป็นอย่างที่ฉันเผลอฝันไปหรือไม่ ...
ญี่ปุ่น ความฝัน กวี หนังสือ เพลง คำสาปของฉัน และความรู้สึกดิ่งลึกในสายตา ...
อยู่ดี ๆ ก็มีความคิดแน่ชัดว่า คือคนนี้ .... ต้องเกิดอะไรขึ้นในชีวิตฉัน เพราะผู้หญิงคนนี้ ...

 

ขอบคุณทุกวงกลม...